MARRES
BROUWERIJEN

Brouwerij Marres-Prick

Helstraat 930 (later 9) te Maastricht

Brouwers:

Johannes Wilhelmus Marres (1794-1833)

Brouwer van 1826 tot 1833.

Anna Margaretha Marres Prick (1795 tot 1834)

Brouwer van 1833 tot 1834.

Familie Prick  van 1834 tot einde eeuw.

Jan Willem Marres, geboren in 1794 als zoon van Michaël Marres, brouwer in het Pannenhuis te Biesland, begint deze brouwerij bij zijn huwelijk in 1826 met Margaretha Prick, dochter van de brouwer Henri Prick van St. Pieter. Hij sterft jongt op 38 jarige leeftijd en zijn vrouw overlijdt een half jaar later. Ze laten vijf wezen achter, waarvan de oudste Johannes Henricus Hubertus 11 jaar is. Deze start later een eigen brouwerij op de Kleine Gracht.

De brouwerij in de Helstraat wordt voortgezet door de broer van Margaretha, S. P. Prick.

De gelagkamer van deze brouwerij is decennialang rondom het midden van de 19e eeuw de beroemdste van Maastricht en tot ver over de grenzen bekend. Een tijdgenoot Karel Hendrik van de Noorda geeft in 1874 een terugblik op het uitgaansleven te Maastricht in de jaren 1840-1860.

In de meeste dier gelagkamers zat tegen vijf à zes uur eene vrouw met mondkost. Ze heette "kindjenswijf" - een kindje was een broodje van bizondere vorm. Het gerenommeerdste huis van dien aard was dat van de brouwer Prick in de Helstraat (Ik spreek van anno 1840-1860.) Het was bekend van Groningen tot Luxemburg, van Antwerpen tot Den Helder. Wie niet bij Prick was geweest, was niet uit geweest. Men zat er bizonder Zondags, 's Maandags en Donderdags, dat waren vroeger de gewone uitgangsdagen, als gepakte haringen. Men betaalde bij het heengaan, contrôle was onmogelijk; tienduizend gemutste glazen wierden dus ontdoken. Er waren ook liefhebbers, die er op loerden of een der gasten voor een ogenblik zijn glas onbeheerd liet staan. Wip was het ledig en hij kon een nieuw bestellen. Die categorie noemde men pinteveegers.
Prick had in zulke neering rijk moeten worden, maar hij wierd het niet. Toen het contrôle (boter bij de visch) wierd ingevoerd, verliep het. Het kindjeswief van Prick was vrouw Polman. Een zindelijke vrouw. Zij had van alles: broodjes, kaas, eieren, haringen, bokkemen, slakken (carcollen), worst, garnalen, noten en hazelnoten, krabben enz. Vrouw Polman verlootte eieren. Daartoe had ze een plankje, van een tot tien genummerd; ieder nummer kostte twee cent. Met een spel kaarten werd geloot. De nummers waarop Hartenaas en Hartenkoning viel waren gewonnen. De winnaars kregen ieder twee eieren. Op een ogenblik was de plank vol. Men kocht er ad twee cent een gesmeerd broodje bij, en zoo zijn daar 10.000-tallen van eieren verslonden. (85)

Een voortreffelijk tijdsbeeld vindt U op de pagina Helstraat van Breur Henket.