Roeien

Roeien

A.A.J.H. (Thuur) Marres is in de familie Marres de man van het roeien. In 1884 werd hij geboren op het Onze Lieve Vrouweplein te Maastricht als zoon van de brouwer Eugène Marres. Hij volgde zoals in die tijd gebruikelijk was het gymnasium op de kostschool te Rolduc.

Zijn eerste belangstelling voor sport gold het voetballen en als achttienjarige is hij in 1902 een van de oprichters van een voetbalclub in zijn geboortestad met de naam 'Maastrichtse Voetbalvereniging' afgekort MVV. Twee jaar later gaat hij in Amsterdam medicijnen studeren en wordt daar lid van het Amsterdams studenten corps, waar hij in zijn vierde jaar, als assessor II, senator van werd. Hier was hij in 1905 medeoprichter en het jaar daarop praeses van het Vrij dispuutgezelschap HERA.

Zijn grootste belangstelling betreft steeds de roeisport en hij wordt lid van de Amsterdamse Studenten Roeivereniging ASR Nereus en in 1905 behaalt hij in een acht voor deze club zijn eerste overwinning. Het jaar daarop roeit hij de varsity, waar nipt wordt verloren van Triton. Menig familielid is later ook Nereuslid geworden en enigen hebben meer overwinningen behaald dan Thuur, blikken getrokken in roeitaal, zoals Paul en Matthijs Marres, maar Thuur is steeds het meest betrokken geweest bij de club als roeier, coach en bestuurder.

In de jaren dat Thuur Marres jong lid van Nereus was verkeerde de club in een crisissfeer. Er zijn veel fuifroeiers, er is een enkele goede skiffeur, maar redelijke ploegen ontbreken. De varsity van 1907 is een onwaardige vertoning, onderweg wordt zelfs even gestopt. Aan de kant zitten enkele jonge enthousiaste Nereus-leden: Keukenschrijver, Bijl, Laming en Gunning. Deze vormen in het najaar een ploeg en gaan de hele winter trainen. Thuur Marres ontfermt zich over hen als coach. Dit is zijn eerste ploeg die hij, in 1908, naar een overwinning brengt.

Nereus wint van Triton op de 'Koninklijke' in 1908

R.J.Th. (Rudolf) Meurer en A.A.J.H. (Thuur) Marres vormen een span. Meurer is gynaecoloog en geneesheer-directeur van de Rijkskweekschool voor Vroedvrouwen te Amsterdam. Hij is een man van het eerste uur, lid vanaf de oprichting in 1885, varsitywinnaar in 1986, daarna coach en bestuurslid en in 1905 benoemd tot erevoorzitter van Nereus. Marres wordt KNO-arts in het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis te Amsterdam en na zijn pensionering, in een moeilijke tijd voor het ziekenhuis, enige tijd regent daarvan. (1)
Hij is curator van de Academie voor Lichamelijke opvoeding te Amsterdam en commissaris van Nederlands Sportpark n.v. Beiden zullen achtereenvolgens voorzitter worden van de Koninklijke Nederlandse Roeibond. Meurer wordt ook nog ereburger van Amsterdam. Marres is oprichter en eerste voorzitter van de Vereniging Oud Nereusleden en na het overlijden van Meurer volgt Marres hem op als erevoorzitter van Nereus. Beiden zijn geboren Maastrichtenaren, Meurer is van 1866, Marres van 1884.

Bestuur Marres tijdens vijfde lustrum Nereus in 1910.

Nereus telt aanvankelijk zowel vrouwelijke als mannelijke leden. Bij de afscheiding van de AVSV van het ASC, naar aanleiding van het hoge negatieve resultaat van het lustrum in 1932, verlaten ook de vrouwen Nereus en richten een zelfstandig Thetis op, dat elders aan de Amstel een onderkomen vindt. In de jaren zeventig zullen beide zich weer herenigen. Tot die tijd worden de dames vaak ook door heren gecoacht.
Zo coacht Thuur de acht die in 1915 het stijlroeien wint op de Koninklijke. Thuur leert hier Molly Grasé kennen, zijn aanstaande echtgenote.

Thetis wint de 1e prijs op de 'Koninklijke' 20 juni 1915.

V.l.n.r.: E. Haspels (stuurvrouw), C.J. Zeehuisen (slag), G.J.M. (Molly) Grasé, M. Verbeek, A.S.C. Ophorst (boeg),
Op de rug gezien: Thuur Marres (coach) en een radioreporter. Geheel links Z.K.H. Prins Hendrik met bos bloemen.

Hier nog een mooi plaatje van de gemengde acht die voor het schuitenhuis van Nereus vaart op weg naar Abcoude. Nereus en Thetis waren toen nog innig verenigd. (2)

Mixed acht naar Abcoude, september 1915

V.l.n.r.: Haringa, zus Ophorst, Marietje Verbeek, Jan de Jong, Hans Delprat, Hannie Zeehuizen, Mollie Grasé,
Thuur Marres en L. Sie (stuurman)

In 1958, een jaar voor zijn overlijden, schrijft Thuur voor het clublad van de Nederlandse Roeibond de herinnering over wat hij zijn grootste wapenfeit op roeigebied had gevonden. Het verscheen in drie opeenvolgende afleveringen. Een korte samenvatting volgt hier. (3)

Herinnering aan een training, A.A.J.H. Marres

"Wanneer ik in de loop der jaren eens een anecdote vertelde of een verhaal deed uit mijn roei-ervaringen, heeft men mij meerdere keren gevraagd en geanimeerd om enkele hiervan eens zwart op wit te zetten. Toegevend nu aan dit verzoek, meende ik niet beter te kunnen doen, dan een historisch verhaal te geven over de training en het coachen van Gunther in 1928 en 1929 voor de Olympiade en de Diamond Sculls en over het een en ander, dat er aan vooraf ging en eraan vastzat."

Thuur Marres vervolgt dan, ik kort het verhaal hier enigszins in, dat aan Nederland was opgedragen in 1928 de Olympische Spelen te organiseren en als onderdeel van deze organisatie moest het Roeibestuur zorgen voor de roeibaan, het organiseren van de roeiwedstrijden enz. te Sloten waar deze zouden worden gehouden.

"In die jaren bestond nog geen Head of the River-wedstrijd op de Amstel en de eerste wedstrijd van het seizoen voor niet-studenten was dan Hollandia, die in de eerste helft van Juli werd gehouden. Om nu de roeiers van de Burger-verenigingen iets eerder op het water te krijgen, werd aan het bestuur van de Studenten Roeibond gevraagd, om alle nummers op de Varsity, behalve het hoofd­nummer, open te stellen voor alle verenigingen. En dit gebeurde. Nog nimmer in de geschiedenis was dit voorgekomen.
Een ander belangrijk bestuursbesluit was, dat men zou proberen de twee goede skiffeurs, Pieterse en Gunther, die Nederland op dat moment had, bijtijds onder andere leiding te zetten. Men had het oog op Dr. Meurer en op ondergetekende. Meurer had o.m. op zijn credit, dat hij Ooms met succes had gecoached voor de Diamonds (in 1924) en dat ik o.m. Eyken en de double scull voor de olympiade in Brussel in 1920 had gecoacht".

Gunther was lid van De Amstel. en deze vroeg aan Thuur Marres of hij hem wilde coachen.

"Eind februari begon dan de training, die twee jaar zou duren. Iedere ochtend ongeveer kwart voor zeven op de Nereus-loods. Weer of geen weer. Gunther moest bijtijds op kantoor zijn en ik bijtijds in het ziekenhuis."

De varsity werd geen groot succes, maar tijdens het diner werd de voortgang besproken en de Hollandia won Gunther op zijn sloffen, ook van de Varsity-winnaar en zo ook de beslissingswedstrijd voor de Olympische Spelen te Sloten.

Op de Olympische spelen die in 1928 in Amsterdam werden gehouden werd Gunther op de skiff vierde, vlak achter de nummers twee en drie.

Het goede resultaat dat Gunther in het Olympische roeitoernooi van 1928 had gehaald tegen de beste scullers van de wereld deed Thuur besluiten om Gunther in 1929 te coachen voor Henley.

Evenals in 1928 werd reeds in februari, toen er nog ijs in de Amstel lag, met de training begonnen. In die jaren was het winnen van de 'Diamond Sculls' van de Henley Royal Regatta bij Londen het hoogste, wat je als sculler kon bereiken. Er waren 17 inschrijvingen.
Voor de wedtrijden was Gunther een paar dagen eerder aangekomen en hij ontving Thuur op het station.

Gunther won in de finale van Wright "by three feet".

Bij hun aankomst in Amsterdam werden Gunther en zijn coach als vorsten ontvangen. Op het perron van het Centraal Station van Amsterdam waar de boottrein uit Vlissingen binnenliep zag het zwart van de mensen.
Beiden werden door wild enthousiaste supporters op de schouders gehesen en in triomf naar de uitgang gedragen. In een landauer met vier paarden, voorafgegaan door bereden politie, ging de zegetocht via het huis van de burgemeester waar ze werden toegesproken, naar het clubgebouw van De Amstel.

De versierde woning van L.H. Gunther op de Willemsparkweg 150. (4)

Ontvangst op het Centraal station van Amsterdam bij terugkeer als overwinnaars van Henley in 1929.

Op de schouders: links A.A.J.H. Marres en rechts L.H. Gunther.

Hier eindigt het verhaal. Tenslotte is hier nog de verlovingsfoto van het Thuur Marres en Molly Grasé en de jaarlijks uit te reiken prijzen die zij beiden hebben ingesteld en tijdens hun leven zelf nog hebben uitgereikt. De prijs van Thuur Marres bestemd voor de beste jeugdcoach en die van Molly Marres-Grasé voor de winnende eeerstejaars damesacht.

Het verloofde paar Molly Grasé en Thuur Marres in 1918

Laren 1955 - 1956

Robert Marres op voorgrond en Rudy Marres in de tweede kano achterin
Op de Maas vanaf Maastricht naar Luik
Begin jaren twintig van de vorige eeuw.

Eugène P.E.J. Marres en Hyacinthe de Beaumont groetend
Met de kano van Schaffhausen naar Keulen
eind jaren twintig van de vorige eeuw.

Tennis op Ready te Maastricht begin jaren twintig
Dubbel heren met geheel rechts Eugène P.E.J. Marres.

Eugène P.E.J. Marres en Paul Janssen
Hochalm
Jaren 1930 van de vorige eeuw.